Dziady cz. II

Nuda. Nuda świata, który został wyjaśniony do końca. Świata, w którym szkiełko i oko wyparło duchy, demony, widma i tajemnicę. Ale one nie zniknęły. Mara. Strzyga. Upiór. Północnica. Wyparte przez oficjalny porządek powracają pod nowymi postaciami. Mickiewicz uruchamia świat, w którym miłość, erotyka, natura i duchowość są jeszcze nierozdzielone. W spektaklu Aleksandry Popławskiej inspirowanym drugą częścią Dziadów, fragmentami części pierwszej i czwartej, a także Upiorem nie chodzi o etnograficzną rekonstrukcję obrzędu, lecz o odnalezienie jego zakazanej, cielesnej i niepokojącej energii. Dziady były rytuałem odprawianym na obrzeżach świata. Tu – w opuszczonej kaplicy zamienionej w squat – powracają jako czarna, pogańska msza balansująca pomiędzy obrzędem ku czci zmarłych a narkotykową wizją, pomiędzy wspólnotą a zbiorową halucynacją. Jak dawniej obrzęd, tak dziś rave staje się doświadczeniem przekroczenia. Muzyka, ciało i wspólnota otwierają przejście do tego, co niewidzialne. A sacrum splata się z fizycznością, brudem, nadmiarem i śmiechem. Nie po to, by uspokoić zmarłych. Po to, by pozwolić przemówić temu, co zostało stłumione. Uruchomić intuicję i emocje. Pozwolić mówić traumom, grzechom, samotności, pustce i utraconej miłości. Ciało aktora staje się medium. Słowo jest działaniem, ma siłę zaklęcia, klątwy, zamowy. Muzyka Tomasza Organka i Tomasza Mreńcy przejmuje funkcję dawnych inkantacji. Autorskie, ciężkie i gitarowe kompozycje Organka spotykają się z muzyką elektroniczną Mreńcy, który będzie wykonywał ją na żywo podczas spektaklu. Ambient, hipnotyczny puls i energia rave’u łączą pierwotność obrzędu ze współczesnym brzmieniem, budując jego transowy rytm. Romantyzm był buntem przeciw światu zamkniętemu w granicach rozumu. Ten bunt powraca. Spektakl dla widzów od 12. roku życia 640. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu