Łaknąć

Anonimowe postaci, fragmentaryczne biografie, ślady tragedii i przestępstw, samotność i ucieczka od rodziny, złamane serce, udawany orgazm, sekrety i kłamstwa, małe przyjemności, kotki i spadająca gwiazda, obłęd i matka, zatarte wspomnienia, banalne powiedzenia, piosenki i cytaty z Biblii. Z tego zbudowane jest „Łaknąć”. Cztery postacie poruszają się w bliżej nieokreślonym krajobrazie. To mogą być ruiny, albo całkiem zwyczajne mieszkanie. Są ze sobą nierozerwalnie związane, a status ich związku jest niejednoznaczny. Tak samo jest z językiem: to, co komunikują, może być dialogiem, ale dialogiem, który utknął w głowie i nie może się z niej wydostać. Czas stoi w miejscu albo płynie w zwolnionym tempie. Jeśli przyjrzymy się przypadkowej osobie w autobusie, która rozmawia przez telefon, a potem milczy, a wychodząc z autobusu, przypadkowo patrzy nam w oczy, to doświadczymy fenomenu, który zapisuje Sarah Kane. „Łaknąć” to dramat człowieka z jego głosem, z jego myślą i jego spojrzeniem. Wiele parametrów może być tutaj niejednoznacznych, ale to, co na pewno JEST, to: pragnienie posiadania dziecka, płacz, śmiech, krzyk, tęsknota za matką, potrzeba bycia wysłuchanym, chęć pełnej kontroli nad osobą, którą się kocha, Spektakl Dyplomowy Studentek i Studentów IV roku Wydziału Aktorskiego.