Tartuffe

Orgon przyjmuje pod swój dach Tartuffe’a, którego uważa za wzór pobożności i skromności. Stopniowo próbuje podporządkować mu życie całej rodziny – nie słucha ostrzeżeń najbliższych, jest gotów oddać mu córkę za żonę i przepisać majątek. Anna Augustynowicz odczytuje komedię Molière’a jako dramat rodzinny, a zarazem etyczny. Do mieszczańskiego domu wkracza obcy, który pod pozorem pobożności zdobywa zaufanie Orgona i stopniowo przejmuje kontrolę nad jego życiem. Ale czy tylko Tartuffe kłamie? Molière pokazuje, jak deklarowane zasady moralne przegrywają z namiętnościami, pragnieniami i własnym interesem. Reżyserkę interesuje napięcie między etyką – zasadami zakorzenionymi w kulturze – a moralnością, która zależy od wolnej woli i świadomych wyborów człowieka. Pytania o moralność prowadzą do refleksji nad mechanizmami władzy. U Molière’a to monarcha ostatecznie przywraca sprawiedliwość. Augustynowicz pyta jednak, czy potrzebujemy takich arbitrów, zwłaszcza w czasach odradzających się tendencji autorytarnych, gdy rządzący coraz częściej przypisują sobie niepodważalny, niemal boski autorytet. Reżyserka nazywa Tartuffe’a „komedią serio”. Rezygnuje z teatralnej iluzji, stawiając w centrum aktora i jego relację z widzem. Publiczność staje się świadkiem wydarzeń, sama ocenia postępowanie bohaterów, a przy okazji może spojrzeć z dystansem na siebie. Bo wszyscy uczestniczymy w tej samej ludzkiej komedii.