Podobno mężczyźni powinni pozostawać oddaleni od siebie fizycznie. Podobno chłopcom i facetom nie wypada trzymać się za ręce. Odradza się im delikatnego przytulania czy głaskania w miejscach publicznych. Zakazuje całowania przy powitaniu. Mężczyźni nie powinni okazywać emocji i pozostawać w bliskich, emocjonalnych i dotykowych kontaktach. Podobno demonstrowanie uczuć przez mężczyzn powinno być relegowane z przestrzeni publicznej i prywatnej. Podobno to nie przystoi. To niemęskie.
Wyobrażenie o spektaklu „Bromance” pojawiło się od zainteresowania dyskursem wokół nowej koncepcji braterstwa. Idei sformułowanej przez Jane Ward i opisywanej w „Not Gay. Sex between Straight White Man”.
Spektakl jest próbą zmierzenia się ze stereotypem „prawdziwego mężczyzny” w celu ukazania wielu wariantów męskości. Co za tym idzie przekraczania granic stereotypu i ponownego definiowania tożsamości męskiej, widzianej w szerszym aspekcie i nie wykluczającej postaw odbiegających od wyuczonej normy. Szukamy odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób zostawić mężczyznom w przestrzeni publicznej nieformalne prawo do przejawów czułości czy sentymentalności, bez obawy o bycie posądzonym o śmieszność, czy słuchanie krytycznych uwag o niemęskim zachowaniu.
W czasie procesu twórczego nad spektaklem wróciliśmy do naszych doświadczeń i wspomnień. Wypreparowaliśmy z pamięci, dyskursu, obserwacji materiał ruchowy związany z dotykiem, czułością, ale także przejawami emocjonalnej bliskością obecnymi pomiędzy mężczyznami w koleżeńskich relacjach i poddaliśmy go osobliwości. Zderzaliśmy ze sobą różne sceny, które pozwoliły nam przeprowadzić diagnozę nad męskimi sposobami kreowania bliskości emocjonalnej i intymności. Performerzy skupiają się na sytuacjach, w których w obawie przez wykluczeniem i przekroczeniem granic normatywności, mężczyźni wyrzekają się pewnych gestów i zachowań.
Czy nienacechowany negatywnie bromance w naszym społeczeństwie jest możliwy?
Prosty opis spektaklu:
“Bromance” to spektakl taneczny, który walczy ze stereotypami na temat męskości. Ludzie często uważają, że mężczyznom nie wypada okazywać uczuć. Według tradycji faceci nie powinni się publicznie przytulać czy trzymać za ręce. Twórcy pokazują, że bliskość i czułość między mężczyznami są czymś naturalnym i potrzebnym. Sztuka szuka odpowiedzi na pytanie, jak dać facetom prawo do okazywania emocji bez strachu przed wyśmianiem.
UWAGA
W spektaklu osoby występujące nawiązują kontakt z publicznością.
Prosimy o punktualne przybycie. Osoby spóźnione mogą nie zostać wpuszczone na spektakl.
CREDITSY
Koncepcja, reżyseria, choreografia, wykonanie: Michał Przybyła, Dominik Więcek
Muzyka: Przemek Degórski
Opieka dramaturgiczna: Anna Królica
Realizacja światła: Jacek Broda
Realizacja dźwięku: Przemek Degórski
Obsługa techniczna: Jacek Broda
Promocja i komunikacja: Aleksandra Puk, Aleksandra Kubik, Olga Kwoczak
Produkcja: Scena Robocza
RECENZJE
Bromance to o spektakl, który nie osądza i nie stawia widza przed wyborem; nie tworzy kategorii, lecz otwiera te już istniejące. W sposób rzadko przy podobnych tematach spotykany, stwarza odbiorcom niezobowiązującą przestrzeń dla interpretacji. Poprzez swoją bezpretensjonalną i ujmującą szczerością narrację pozwala przyjrzeć się historiom dwojga ludzi i – być może – w ich indywidualnych doświadczeniach odnaleźć swoje własne.
Regina Lissowska, taniec POLSKA
Najpiękniejszym fragmentem Bromance’u jest scena tanga, które w wirze skomplikowanych figur, hiper-profesjonalnie odtańcowują obaj performerzy, złączeni ze sobą „ciało w ciało”. Tyle że co rusz w ten wypełniony nieodzowną namiętnością i wzajemną fascynacją nastrój wkrada się jakimś dziwnym, złośliwym trafem „gra w łapki”, wykonywana całkiem serio – obaj walą się po rękach tak, żeby zabolało. A potem znów, jak gdyby nigdy nic wracają do wypełnionej namiętną bliskością tanecznej partytury. Wyjątkowość tej sceny podkreślona jest wkroczeniem na teren gry akordeonisty, a zarazem autora muzyki do Bromance’u, Przemka Degórskiego, który swą grą reguluje rytm i nastrój działań obu tancerzy.
Juliusz Tyszka, teatralny.pl
BIO
Dominik Więcek
Michał Przybyła
Przemek Degórski
Anna Królica
Dominik Więcek
Dominik Więcek – tancerz, choreograf, performer, fotograf mody i stylista.
Absolwent PWST w Krakowie, Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu oraz stypendysta Folkwang Universität der Künste w Essen. Występował m.in. w Kanadzie, Chinach, Szwecji, Szwajcarii i Rumunii. Jego spektakle cechują się humorem, lekkością i żartobliwością, a także dekonstruują historię tańca oraz normy i tradycje teatralne. Tworzy mosty między wątkami biograficznymi a doświadczeniami publiczności. Wierzy w spektakle, w których szczerość znajduje się gdzieś pomiędzy prywatnością a skrajną formalnością teatralną. W swoich występach eksperymentuje z gatunkami teatralnymi, bawi się własnym wizerunkiem i kwestionuje normy społeczne. Dwukrotnie wybrany jako artysta prestiżowej sieci.
Pracuje także jako fotograf i stylista, tworząc kostiumy dla Netflixa, stylizacje dla magazynów modowych (m.in. okładka Glamour oraz kampanie dla Harper’s Bazaar) i marek modowych (np. Puccini, Gino Rossi). Współpracował również z artystami, takimi jak Alicja Szemplińska, Ewelina Flinta, Hania Rani, Ralph Kamiński, czy Jann. Na sesjach zdjęciowych pełni także rolę reżysera ruchu, wykorzystując swoje doświadczenie tancerza i choreografa. Jako kostiumograf teatralny tworzył kostiumy do spektakli tanecznych, m.in.: Nesting (choreografia: Idan Cohen), Glamour (choreografia: Eryk Makohon), Valeska Valeska Valeska Valeska (koncept, reżyseria, choreografia: Dominika Knapik), Ever|Rêve (choreografia: Ben J. Riepe) i Treatise (choreografia: Milan Tomasik). O swoich pasjach i przemyśleniach tworzy żartobliwy content w social media, a obecnie na TikToku obserwuje go ponad 300 tysięcy osób, zaś na Instagramie ponad 200 tysięcy osób.
Michał Przybyła
Michał Przybyła – performer, tancerz, choreograf, pedagog i nauczyciel jogi. Absolwent studiów licencjackich na kierunku taniec i choreografia w Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Studiował także na Uniwersytecie Warszawskim (Sztuki społeczne w Instytucie Kultury Polskiej oraz Filologia Polskiego Języka Migowego). Ukończył program MASA oraz staż w Kibbutz Contemporary Dance Company w Izraelu, a także Kurs Choreografii Eksperymentalnej w Centrum w Ruchu w Warszawie (2023, 2025). Od 2024 roku jest członkiem Centrum w Ruchu.
W latach 2016–2020 był tancerzem Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu. Wspólnie z Dominikiem Więckiem stworzył spektakl „Bromance” w ramach rezydencji „Nowa Generacja” organizowanej przez Scenę Roboczą, nagrodzony w konkursie „The Best OFF” oraz wyróżniony podczas 54. Przeglądu Teatrów Małych Form Kontrapunkt.
Twórca warsztatu „Inicjatywa żywa” (od 2018), skierowanego do osób związanych z tańcem oraz osób z różnorodnymi niepełnosprawnościami, rozwijanego m.in. dzięki stypendiom Miasta Krakowa i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Laureat licznych rezydencji i programów artystycznych, m.in. w Centrum Teatru i Tańca w Warszawie, TanzFaktur w Köln, Instytucie im. J. Grotowskiego we Wrocławiu, Studio2/ITI w Berlinie oraz danceWEB 2025 w ramach festiwalu ImPulsTanz w Wiedniu.
Autor spektakli „Symetria”, „Śmierć i Ofelia” oraz „Czarny to mój szczęśliwy kolor”, który został kilkukrotnie wymieniony w rankingu NAJLEPSZY, NAJLEPSZA, NAJLEPSI w sezonie
2022/2023. Jego praca solowa „This thing inside me is a rickety bridge of impossible crossing” zdobyła III nagrodę w Warszawskim Konkursie Choreograficznym (2021). Współtwórca projektów „HUMANIMAL”, „Syrenoidy” oraz „Pani Kowalska – choreomozaika”, a także licznych działań performatywnych i site-specific.
Jako choreograf współpracował z teatrami w Legnicy, Wałbrzychu, Krakowie i Gdyni, tworząc ruch m.in. do spektakli „Dzieje grzechu – opowiedziane na nowo”, „Tramwaj zwany pożądaniem”, „Alicja w krainie czarów” oraz „Gdynia. Fordewind”. Jako performer i tancerz brał udział w projek…
HowDidIMissThat.com to niezależny kalendarz wydarzeń i nie organizuje tego wydarzenia.